در قرن هجدهم ميلادي حمل و نقل بار و مسافر اغلب در مسيرهاي شهري و بين شهري با گاري  و يا حيوانات انجام مي گرفت .   کاروانهاي مسافرتي مسيرهاي سخت و طاقت فرسا را با زحمت و با ريسک بالا طي  مي نموند و مسافرين د ر صورتيکه در بين راه با مشکلات همچون دزدان و يا بيماري روبرو نمي گشتند در طي سفرهاي چند روزه يا گاه چند ماهه براي تجارت، زيارت و ديدن زيبايي هاي شهرهاي مختلف به حرکت در مي آمدند. امّا لذت سفر همواره در پشت اين سختي ها براي کودکان ، نوجوانان و  پيران مطلوب نبوده و در اغلب موارد باعث مرگ و مير در حين سفر مي گشت.اين سفرها هنوز از دهان پيران نقل مي گردد که براي سفر مشهد چندين روز و يا براي سفر کربلا چند ماه در حرکت بودند و اين سختي ها باعث ميگرديد که با توجه به زمان زياد و سختي سفر اغلب مشتاقين را حتي از سفرهاي زيارتي دور مي داشت.

 با انقلاب صنعتي و تأثيرات شگرف آن برعلوم، سهم صنعت حمل و نقل نيز از اين تحوّل ، ايجاد موتورهاي بخار بود. ايجاداين نوع موتور و ايجاد ريلهاي چوبي در حمل ونقل شهري که براي اولين در شهر لندن انجام گرفت پايه هاي تحوّل عظميي را در اين صنعت بنيان نهاد.

اين نوع موتورها با توجه به طراحي انجام گرفته و با توجه به سطح اصطکاک آن بر ريلها، افزايش سرعت و قدرت حمل مسافر را درپي داشت اين واگنها مي توانست با سرعت حداکثر حدود 35 کيلومتر درساعت  و گنجايش حدود 15 نفر به جابجايي مسافر در خطوط ريل گذاري شده بپردازد.

دوره بهينه سازي موتورها با اختراع مدل موتورهاي احتراقي که يکي از شگفتيهاي اختراعات زمان خود بود موجب تحوّل ديگر در اين صنعت  و نحوة زندگي شهرنشينان گرديد.

ساخت موتورهاي احتراقي و به دنبال آن ورود اتومبيل هاي شخصي به زندگي شهرنشيني تأثير به سزايي در نحوه زندگي ، ساخت منازل ، طراحي شهري و حمل و نقل شهري داشت. حرکت خودروها نيازمند تصويب قوانين خاصّ خود بود که به مرور زمان اين قوانين با توجه به مشکلات تکميل و بهينه گرديد.

اتومبيل هاي ساخته شده اغلب به صورت شخصي و با توجه به تعداد محدود و سفارشي سازي داراي قيمت بالايي بود، امّا با توجّه به تسهيلات اتومبيل نسبت به کالسکه و وسايل ديگر جذابيّت خاصّ براي مردم ايجاد کرده بود.

اولين اتومبيل ها در شهر لندن ساخته شد و جاي وسايل ديگر حمل و نقل  را گرفت. امّا شخصي بودن اتومبيل ها و معابر ايجاد شده براي گذر و در خواست و تقاضاي بازار براي ساخت اتومبيل هاي عمومي و با قيمت پايينتر، کارخانجات اتومبيل سازي را به سمت توليد خودروهاي با گنجايش مسافر بيشتر ، کاهش قيمت محصول و افزايش توليد سوق داد.

اولين خودروهاي عمومي  نيز در شهر لندن بکار گرفته شد و پس از مدّت کمي تمامي وسايل حمل و نقل عمومي را از صحنه رقابت به بيرون راند.
در قرن نوزدهم ايران نيز با توجه به  چاه هاي نفت کشف شده مورد علاقه زياد روسها و اروپائي ها قرار گرفت و هر کدام با روشهاي گوناگون در ايران به دنبال اهداف اقتصادي خود بودند. اين روشها گاه نيز به صورت بررسي سرمايه گذاري آزاد انجام مي گرفت.

صنعت حمل و نقل نيز  جزء سرمايه گذاري آزاد محسوب ميگرديد که با توجه به نوبودن صنعت بايد در کشور مورد بررسي قرار مي گرفت. براين اساس اولين اتوبوس توسط يک تاجر بلژيکي در شهر رشت ( با توجه به موقعيت اقتصادي و تعداد جمعيت  داراي توجيه اقتصادي برآورد گرديد )  بکار گرفته شد. امّا به مرور زمان و با توجه به ميزان کرايه  ، سود آوري و زيرساختهاي حمل و نقل توجيه اقتصادي آن رد گرديد  به همين دليل اتوبوس بکارگرفته شده به يکي از تجّار ايراني به نام (معين التجّار) فروخته شد.

او نيز پس از انقلاب مشروطه اتوبوس خود را به تهران آورد وبا کرايه هر نفر 3 شاهي مشغول به فعاليت گرديد   به مرور زمان تقاضا براي استفاده از اين خودرو بيشتر گرديد و در چند سال بعد چندين اتوبوس توسط تجار مختلف وارد شهر گرديد و در امر جابه جايي مسافر بکار گرفته شد .

امّا اغلب اتوبوسها ي شاغل با توجه به  مسافت طي شده از اروپا تا مقصد بکار گيري در ايران ، بعد مسافت و زمان حمل  ، مستهلک بود و هزينه حمل و نقل بالايي را طلب مينمود اين مشکلات باعث پايه گذاري صنعت اتومبيل سازي در ايران گرديد. براين اساس صنايع مونتاژ خودرو براي اولين بار در شهرهاي تبريز ، رشت و تهران آغاز به فعاليت نمود.

اين کارخانجات  اغلب با مونتاژ قطعات خودرو و ساخت بعضي از قطعات بدنه تاسيس گرديد و به مرور زمان دولت ايران به ايجاد صنايع جانبي و زيرساختها پرداخت.

اوليّن اتوبوسهاي مونتاژ شده در سال 1290 شمسي در تهران آغاز به کار کرد در آن زمان جابجايي مسافــر اکثراً توسط درشکه ، که حدود 500 دستگاه بود انجام مي گرفت و حدود 5% جابه جايي مسافر توسط اتوبوسها انجام مي گرفت.

در سال 1298و در زمان صدارت وثوق الدوله و با توجه به افزايش نارضايتي مردم از نحوه جابجايي مسافر دولتمردان بر آن شدند. تا با ايجاد يک اداره به سازماندهي و نظم بخشيدن به حمل و نقل شهري بپردازند ، بعد از مدتي بحث و تفحص اين اداره در بلديه (شهرداري) پايه گذاري گرديد.

شهرداري مؤظف گرديد قوانيني ايجاد نمايد تا تسهيلات لازم را براي مسافران ايجاد نمايد اين قوانين شامل ميزان کرايه ، زمان کارناوگان ، تثبيت خطوط و آئين نامه انضباطي بود. در اولين گام شهرداري کليه اتوبوسها را مؤظف به دريافت پلاک شناسايي خودرو نمود ودر زمان کريم آقابوذرجمهري ، جهت کنترل خطوط هر خط داراي ناظمي شد تا بر رعايت ناوگان خطوط نظارت نمائيد در شهريور سال 1320 تعداد 100 دستگاه اتوبوس در تهران کار مي کرد که حدود 90 دستگاه آن بنز بود.

در سال 1330 ، اتوبوسهاي « زايس» روسي وارد ايران شد و در سال 1331 دولت آقاي سهيلي اجازه فعاليت شرکتهاي خصوصي حمل و نقل را صادر نمود.

باافزايش تقاضاي مسافر جهت جابجايي با سرويسهاي عمومي خصوصاً اتوبوسها و محدوديت در افزايش تعداد اتوبوس ، بالانس ناوگان و حجم مسافر تا حد زيادي ناموزون گرديد و اين امر  باعث گرديد اتوبوسها ساعتهاي زيادي در خطوط مشغول بکار باشند ورانندگان  نسبت به سرويسهاي عمومي و فني اتوبوسها کم توجه گردند. اين کم توجهي به جايي رسيد که در صورتيکه مسافران به رانندگان اعتراض مي نمودند باکم توجهي يا اهانت رانندگان روبروي مي گرديدند اين موضوع به مرور زمان باعث نا رضايتي شهروندان گرديد به حدي که شهروندان دولتمردان را جهت رسيدگي به موضوع تحت فشار قرار دادند.

بالاخره در سال 1331 جهت ساماندهي وضعيت ناوگان اتوبوسراني ، قانون تأسيس شرکت واحد اتوبوسراني با سرمايه  300 ميليون ريال مصوب گردد.

سازماندهي و افزايش ناوگان بعد از تصويب  توسط شرکت واحد شروع گرديد بعد از مدتي اتوبوسهاي قديمي از سطح شهر جمع آوري و جايگزين آن اتوبوسهاي جديد و همشکل گرديد.
اولين خط اتوبوسراني تهران در 14 تير ماه سال 1335 با 80 دستگاه اتوبوس در مسير بازار تا ميدان امام حسين (ع)
در حضور نمايندگان مجلس شوراي ملّي وقت و تعداد ي از وزراء افتتاح گرديد تا مهر ماه، سه خط ديگر نيز در سطح شهر آغاز بکار نمود و سال اوّل فعاليت شرکت واحد با تعداد 173 اتوبوس و 5 خط به پايان رسيد.

سياستهاي مختلف دولت وقت با طرحهاي همانند اصلاحات ارضي و غرق مراتع و ايجاد شغلهاي کاذب ، اغلب کشاورزان را به سمت شهرهاي بزرگ سوق داد اين مهاجرت جمعيت از سوي شهرهاي حاشيه به سمت شهر اصلي باعث گرديد که شهرهاي همچون تهران دچار مشکلات بسياري گردند. از يک سو افراد مهاجر دچار مشکلات فرهنگي و اقتصادي و .... گرديده و از سوي ديگر دولت را بر آن داشت تا زيرساختهاي لازم را جهت رفاه اجتماعي  ايجاد نمايد.

يکي از زيرساختهاي لازم ، حمل و نقل عمومي بود که بايد از دو جهت مورد بررسي قرار مي گرفت از ديدگاه اول افزايش تعداد ناوگان که نيازمند ايجاد کارخانجات توليد خودرو بود که از سال 1321 در ايران آغاز گرديده و در سال 1342 جهت ساماندهي با راه اندازي کمپاني ايران ناسيونال به اين شرکت واگذار گرديد، توليدات اين کارخانه همانند سابق مونتاژ قطعات خودروي وارداتي با توليد ساليانه يکصد دستگاه در سال بود.